لاف وطن پرستی

مقدمه

 در جواب بعضی از افراد که از کوروش دم می زنند و به دروغ لاف وطن پرستی سر می دهند اما در وقت عمل و هنگام دفاع از میهن در سوراخ موشهای خود پنهان بودند و یا در خارج از کشور ، به دور از بمب باران هوایی و موشکی آب به آسیاب دشمن می ریختند چند بیتی تقدیم می کنم:

آخرین تغییرات:
توسط
لاف وطن پرستی
این زمان چون فرصت عیش و بقاست
دوره ی امنیت و صلح و صفاست ؛
لاف عشق و مرگ و مستی می زنی !
هی دم از میهن پرستی می زنی !
در زمان جنگ ایران و عراق
گو کجا بودی به میدان یا اتاق؟
ملت از پنجاه و نه تا شصت و هفت
مرد و زن ، پیر و جوان در جبهه رفت
ملتی آزاده خلقی قهرمان
با چهل کشور بجنگید آن زمان
آن زمان آیا تو هم رفتی جنوب؟
یا شدی خشکیده کنجی مثل چوب؟......
هم تو کردی وقت سربازی فرار
هم نمودی رزق مردم احتکار
می زنی لافی که جدت کوروش است
گو چه کارت همچنان کوروش خوش است؟
کوروش و آرش نماد غیرت اند
این زمان از وضع تان در حیرت اند
در تو اکنون شاخص غیرت کجاست؟
از چه رو نسل جوانت بی حیاست؟
بدحجابی در زنان گویای چیست؟
این مفاسد در وطن تقصیر کیست؟
صادرات زن توان باور نمود؟!
می شود با ننگ و خفت زنده بود؟
از خودت گو دیگر از آرش مگو
از سیاوش در دل آتش مگو
در سیاوش ما نجابت دیده ایم
بین آتش پاکی اش سنجیده ایم
در تو هم آیا بُوَد شرم و عفاف؟
یا بَری نام سیاوش را به لاف؟!
از نیاکانت چه چیزی در تو هست؟
مثل آرش کی تویی میهن پرست؟
بهر این کشور چه کاری کرده ای؟
در چه راهی افتخار آورده ای؟
هم به ظاهر هم به باطن بی خبر
در تو از ایران نمی بینم اثر
ای که کوروش را بخوانی جد خویش
پس چرا چون او نداری حسن و ریش؟
ظاهرت از هر نظر چون زن کنی!
جامه های دشمنان بر تن کنی!
خود نمی فهمی ولی رومی شدی!
دشمن اندیشه ی بومی شدی!
پس تو را لاف وطن دیگر بس است
ادعای عشق این کشور بس است...
هر زمان خود را نشان دادی دلیر
جد خود دان کوروش پاک و کبیر....

پی نوشت

برخی از مردم عوام ناراحت از شرایط تحریم اند و از اینکه بعضی از دولتها با جمهوری اسلامی ایران در ستیزند نگرانند و عوض اینکه در برابر دشمن خارجی جبهه بگیرند مسئولین نظام را زیر سوال می برند...

بنده عرض میکنم:

اوایل انقلاب ما با عراق چه کار داشتیم که به ما حمله کرد؟

در جریان آن جنگ نابرابر بیش از چهل کشور به عراق کمک کردند 

با چنین افکاری لابد  در آن زمان باید راحت تسلیم می شدیم تا جنگ و دشمنی وجود نداشته باشد

احتمالا در زمان ساسانیان که ایران ابرقدرت جهان بود (مثل آمریکای امروز ) و عربهای پاپتی ملخ خور به ایران حمله کردند افرادی با چنین منشی بودند که به راحتی تسلیم عربها شدند

در زمان حمله ی مغولها هم قطعا همینطور...

هر جا افراد سازشکار وجود داشته باشند همیشه و همه جا صلح است...

دشمنی وجود ندارد...

چون این افراد فکر می کنند باید به هر قیمتی زنده بمانیم ولو به قیمت تسلیم دشمن شدن و نابودی و تجزیه کشور.....

پس فردوسی برای چه کسی سروده است که:

چو ایران نباشد تن من مباد.....

برای افرادی با منش سازشگری به بهانه ی زنده ماندن چیزی به نام وطن دوستی و غیرت و شرافت معنا ندارد.... آنها می گویند ایران تکه تکه هم شود به درک ما زنده باشیم و در رفاه زندگی کنیم...

و از این روست که بسیاری از کسانی که امروز لاف وطن پرستی سر می دهند در زمان جنگ ایران و عراق حتی حاضر نشدند قطعه ی آوازی برای دلگرمی سربازان وطن بخوانند..... 

ای ننگ بر این میهن پرستان دروغین....

اما حاکمان و سیاستمداران امروز ایران با همه ی بدی و ناکارآمدی شان یک حسن دارند و آن این که معتقدند:

هیهات من الذله.....

دیدگاه و پیام شما

از اینکه دیدگاه خود را به اشتراک می‌گذارید، سپاسگزاریم.