نماز بنده عبادت نیست ، مایه ی خجالت است

مقدمه

فرموده اند:

« نماز ستون دین است »

در این صورت بنده که نمازم را در عین بی توجهی و غفلت و غرق در حواس پرتی و شک می خوانم پایه ی دینم چه وضعیتی دارد؟!

اگر می دانستیم هنگام نماز خواندن در مقابل چه کسی ایستاده ایم قطعا نمازمان شکل دیگری به خود می گرفت

گاهی طرز حرف زدن ما با مردم کوچه و بازار هم مودبانه تر از صحبت کردن مان با خداست......

خدایا ببخش.....

گناهانمان که هیچ ، خدایا مارا ببخش به خاطر نماز خواندن مان.....

☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆
آخرین تغییرات:
توسط
نسخه چاپی شعر
نماز من که عبادت نیست ، مایه ی خجالت است
شَبی در آخرین اوقات و ساعت
نَمازم را بخواندم بهر طاعت
نمازِ مغربم در نیمه شب بود
عِشا تنها تکانی روی لب بود
در آن ساعت به قدری خسته بودم
که چشمم در عبادت بسته بودم
خدا را ناظر خود چون ندیدم
لذا خمیازه ها بی جا کشیدم
مگس را از جوارم می پراندم
به سر هر فکر ناجوری دواندم
حواسم پیش بانک و پول و چِک بود
به فکرم طرحِ بنزین، طرح یک بود
گرانی از خیالاتم گذر کرد
که مردم را تَوَرّم خون جگر کرد
به هر چیزی که گویی در خیالم،
بیامد جز همین راه کمالم
بخاراندم سر و گوش و بدن را
نفهمیدم به معنی آن سخن را
به طوری بی ادب بودم در آن دم
که با لاتی چنین صحبت نکردم ....
به هر زحمت سلامم را بدادم
به سختی بار تـکلیـفم نهادم
پس از آن حالت سردِ عبادت
برفتم تا بخوابم طبق عادت
ولی برنامه ی سیما در آن بخش
نمایش بود و می شد آن زمان پخش
پرید از سر خیالِ خوابِ نازم
که قبلش خفته بودم در نمازم
لذا پای نمایش من نشستم
ولی چشمان خود یک دم نبستم.....
بیان قصّه از عصرِ کهن بود
که شاهی مُقتدر در این وطن بود
نمایش داده می شد شاه کشور
به شدت بوده با عزم و دلاور
که سلطان هم دلیر و پر توان بود
هم از خوبی عزیز مردمان بود
از آن تدبیر و درک و عدل و جاهش
به تحت امر او می شد سپاهش
بنازم آن مرام و همتش را
که راضی کرده از خود امتش را ....
به روزی مجلسی از شاه و یاران
به پا شد در درون کاخ سلطان
به اطرافش سران مُلک و لشکر
مقابل هم صف اشراف کشور
در آن مجلس همه ساکت ، خبردار
تماماً دور سلطان، محوِ دیدار....
یکی در آن میان یک دفعه افتاد
که گویا او در آن هنگامه جان داد
طبـیبان را به درمانش رساندند
به هر شکلی بلا از وی براندند
پس از چندی که شد حالش کمی خوب
بپرسیدش همان سلطان محبوب:
«چه شد ای همدم سنجیده اعمال
که افتادی زمین خاموش و بی حال ؟!»
بگفت « ای هستی ام گردد نثارت
مرا عقرب بزد نیش از شرارت»
بپرسیدش: « چرا شیون نکردی؟
بیان از سوز و درد تن نکردی؟!»
بگفتش : « عقربی از آیت قهر
به روی پای من افتاد و زَد زهر
بدیدم عقرب و کاری نکردم
در این جا سوء رفتاری نکردم،
مبادا مجلس پر فیض سلطان
شود از شیونم قدری پریشان
مقابل چونکه آن شاهِ جهان بود
همان بهتر که دردم در نهان بود
حضورت چون زنم دستی به کژدم
چه گویند از زبانِ طعنه مردم؟!
که در این مجلس سلطان آداب
نمی باید شوم نالان و بی تاب
در آن محفل که آن سلطان جان است
کجا بر درد تن جای بیان است؟
لذا با درد خود سازش نمودم
که شان و حرمتت دانسته بودم »
بگفت آن شاه خوبان آفرینش
به رأفت بوسه زد سلطان جَبینش ....
چنین رسم ادب را چونکه دیدم
خجالت نزد یزدانم کشیدم
که باشم در حضورش بنده غافل
کثیف و بی ادب ، بی حال و کاهل
مقابل شاه و چشمانم ولی کور
حضورش هستم و از معرفت دور
که خواند آن نمازم را عبادت ؟!
کجا سودم دهد این رسم و عادت؟
چه کس نام مرا هم شیعه خواند
اگر از باطن و ذاتم بداند؟
« علی (ع ) »هر دم که در حال ثنا بود
چنان مجذوب الطاف خدا بود،
که تیر از پای او یاران کشیدند
ولیکن خم به ابرویش ندیدند،
اگر در ادعایم او «امام» است
حساب کار من دیگر تمام است
الهی بگذر از این عبد خامت
که باشم بنده غافل از مقامت
خداوندا گناهانم که سهل است
نمازم هم گناهی روی جهل است
ببخش از بنده هر جرم و گناهم
نیندازم به آتش ، روسیاهم
عطا کن حال خوبی در عبادت
که گردم بنده هم اهل سعادت
.

پی نوشت

چرا گاهی نماز صبح ما قضا می شود؟
اگر فرضا در محله ی ما اعلام کنند که هر کس صبح یک ساعت قبل از طلوع آفتاب به مسجد محل بیاید فرد خیری بعداز نماز به او سکه ای از طلا خواهد داد قطعا اکثریت مردم شب ساعت را برای بیدار شدن تنظیم می کنند تا از این پاداش بی بهره نگردند....
حال تصور کنید اگر قرار باشد به هر یک از حاضرین هزار سکه ی طلا بدهند آیا کسی پیدا می شود که از این پاداش صرف نظر کرده و تا بعداز طلوع آفتاب بخوابد؟
اگر مردم میزان اجر و پاداشی که خداوند برای نماز گزار در نظر گرفته است را می دانستند به خدا سوگند کسی از شوق آن شب خوابش نمی برد......
  دلیل کسالت ما در نماز چیست؟  
اگر افرادی چون بنده در نماز توجه ندارند و عبادت برای شان خسته کننده و کسالت آور است به این دلیل است که ما خدا را نشناخته ایم و الا مگر می شود آدمی بداند که با خالقش در حال گفتگوست اما با این حال خمیازه بکشد ؛ بدنش را بخاراند و......
شما هنگامی که فرضا با رئیس یک اداره صحبت کنید مگر می شود در آن لحظه حواس تان به جاهای دیگر باشد؟
اگر می خواهیم از نماز لذت ببریم اولین شرط اش این است که بدانیم با چه کسی صحبت می کنیم.....
خیلی از ما با اینکه معمولا کاری نداریم اما نماز مان را سریع می خوانیم
تصور کنید پسری را که عاشق دختری است و زمانی بصورت تلفنی و یا حضوری مجال صحبت و گفتگو با معشوقه اش را یافته است او قطعا به دنبال بهانه هایی است که صحبت اش را طولانی کند و مدت زمان بیشتری با نگارش در حال گفتگو باشد
بنابراین اگر ما در هنگام نماز خواندن احساس کسالت داریم و سعی می کنیم سریع انجام تکلیف نماییم دلیلش این است که اصلا نمی دانیم با جه کسی صحبت می کنیم....
  
   
  
.

دیدگاه و پیام شما

از اینکه دیدگاه خود را به اشتراک می‌گذارید، سپاسگزاریم.